نکاتی درباره جوجه تیغی!

این مطالب درباره‌ی جوجه تیغی برگرفته از مستند منطقه حفاظت شده لیسار می‌باشد:

  1. جوجه تیغی در گویش گیلکی بنام فئوره یا خوریکا نام دارد.
  2. جوجه تیغی در گویش تالشی بنام ژژه نام دارد.
  3. در جهان 16 نوع جوجه تیغی و البته در 5 گروه و در ایران 4 نوع از آنها شناسایی شده‌اند.
  4. جوجه تیغی از سلسله جانوران، شاخه طنابداران، رده پستانداران و راسته‌ی حشره‌خواران است.
  5. خار پشت آنها بنوعی مو محسوب شده و در ضمن خارها سمی نیستند.
  6. روشی دفاعی آن ابتدا فرار، سپس لوله شدن و در نهایت پرتاب خار می‌باشد.
  7. زمستان خواب بوده و مدت آن بسته به نژاد، دما و فراوانی غذا متفاوت است.
  8. منوی غدا آنها متنوع است: حشرات، حلزونها، لیسه، تخم پرندگان، قورباغه، مورچه، صمغ درختان، مار (بعلت پادزهر طبیعی که بعلت نوعی پروتئین که در دستگاه عضلانی آنها وجود دارد در برابر نیش مارها مصونیت دارند) و حتی شیر حیوانات اهلی. با وجود جثه کوچکش، بسیار می‌خورد بطوریکه حتی شبها نیز به شکار می‌رود. هر شب می‌تواند تا 200 گرم حشره بخورد که برای مزارع کشاورزی مفید است.
  9. بعد از بارندگی بدنبال پیدا کردن کرم خاکی است.
  10. علاوه بر خر و خر و خس و خس، بسته به نوع گونه جیغ بلند هم می‌کشند.
  11. بیماریهای شبیه به انسان دارند: سرطان -که در آنها بسیار شایع است-، گرفتگی عروق، چاقی و بیماریهای قلبی
  12. دشمنان طبیعی آنها پرندگان شکاری هستند.
  13. خیلی جسور و بیباک هستند مخصوصاً اگر بچه داشته باشند.
  14. عاشق آب و هوای لطیف بوده و در اوایل بهار و اواخر تابستان، جفتی برای خود انتخاب کرده و لانه‌سازی کرده و بچه‌هایشان را بعد از 35 روز بارداری بدنیا می‌آورند (بسته به جثه مادر، 3 تا 6 بچه). بچه‌ها در بدو تولد بدون مو بوده و نابینا هستند. در هفتمین روز تولد می‌توانند چهره مادر خود را ببینند. تا 40 روز از شیر مادر تغذیه می‌کنند. تا سه هفته از زمان تولد خارهای آنها سفت می‌شود. بعد از حدود 4 هفته با مادر جهت جستجوی محیط اطراف خارج می‌شوند.
  15. خیلی از آدمها آنها را با خارپشت تشی اشتباه می‌گیرند. خارپشت تشی گیاه‌خوار بوده و از ریشه‌ی آنها استفاده می‌کند. برای اینکار خاک اطراف گیاه را بیرون ریخته و بهم دلیل برای کشاورزی مفید نمی‌باشند.طول سر و تنه آنها بین 70 تا 90 سانتیمتر، وزن آنها 11 تا 25 کیلوگرم و طول خارهای آنها بین 18 تا 25 سانتیمتر می‌باشد. خارهای تشی برخلاف خارهای جوجه تیغی اگر وارد بدن انسان شود بسختی بیرون می‌آید.
  16. مشخصات تقریب جوجه تیغی:
  • طول: 19 سانتیمتر
  • طول دم: 2.5 سانتیمتر
  • طول خارهای پشت: 1.5 سانتیمتر
  • طول سر و تنه: 15 تا 27 سانتیمتر
  • وزن: 1 کیلوگرم
  • دستهای جلو 5 انگشتی با ناخنهای کوتاه و پاهای عقبی آنها 5 انگشتی با ناخنهای بلند می‌باشد.

جوجه تیغی

خار پشت تشی

نکاتی درباره خرس!

در فیلم در قلمرو حیات که مربوط به محیط زیست استان کرمانشاه است، نکاتی در مورد خرس قهوه‌ای یا بطور کلی خرس بیان شد که فکر کردم که بد نباشد که آنها را بطور خلاصه اینجا بیاورم:

  1. حس بینایی خرس ضعیف بوده، ولی در عوض حس بویایی بسیار قوی دارد. این یعنی اینکه کمپ خود را باید بصورت مثلث با ضلعی بطول 90 متر ایجاد کنید. یک راس آن محل چادرها باشد، یک راس دیگر محل پخت و پز و صرف غذا و راس سوم را محل نگهداری مواد غذایی و سایر مواد بودار مانند خمیر دندان و ... آنهم در ظروف یا کیسه‌های در بسته و در ارتفاعی بالاتر از دو نقطه دیگر -که از دسترس خرس خارج باشد- در نظر بگیرید. اگر بادی غالب در محل در حال وزیدن باشد باید جهت باد از سمت چادرها به سمت دو راس دیگر باشد.
  2. خرس از سر و صدا مثلاً موسیقی و بخصوص از صدای اشیایی که بهم می‌خورد می‌ترسد (اگر خرسی را دیدید، بجای فرار کردن، با ایجاد سر و صدا می‌توانید آن را فراری بدهید. یا اگر به جایی که احتمال می‌دهید خرس در آنجا حضور داشته باشد وارد شدید، با ایجاد سر و صدا، خرس احتمالی را از منطقه دور کنید).
  3. خرس حتی در سربالایی هم دونده‌ی خوبی است.
  4. به خرسهای ماده بخصوص وقتی که دارای توله هستند بهیچ وجه نباید نزدیک شد.
  5. خرس همه چیز خوار است: از علف و مورچه و عسل گرفته تا زالزالک و بلوط (بخاطر روغنی بودن) و گوشت و...
  6. وزن خرس قهوه‌ای تا 300 کیلوگرم هم ممکن است برسد.
  7. خواب زمستانی برای خرسها اصطلاح درستی نیست! بهتر است بگوییم با توجه به کمبود مواد غذایی در پاییز، خرس با توجه به کاهش ضربان قلب و متابولیسم بدن آن، دچار رخوتی می‌شود که تا پایان زمستان ادامه دارد. در صورتیکه خرس در زمان شروع خواب زمستانی باردار باشد، ممکن است توله‌هایی هم در این حالت بدنیا بیاورد!
  8. اگر در جایی اثر رد پایی بزرگ مانند کف پای برهنه انسان دیدید، بدانید که وارد قلمرو خرسها شده‌اید!

خرس قهوه‌ای

خرس قهوه‌ای

بیماریهای منتقله از حیوانات (سگ) به انسان

بیماری هاری:

هاری نوعی بیماری ویروسی دستگاه عصبی مرکزی (مغز و نخاع) است. ویروس هاری با اثر بر روی سیستم عصبی بسیار خطرناک و کشنده است. ویروس هاری از طریق گاز گرفتن جانور مبتلا به هاری به انسان منتقل می‌شود. جانورانی مثل سگ، گرگ، میمون، خرس، راکون، موش، خرگوش، روباه، شغال، خفاش و گربه -90 درصد توسط سگ- به این بیماری مبتلا می‌شوند. در بزاق دهان جانور بیمار یا آلوده ویروس وجود دارد که جانور از طریق گاز گرفتن سایر جانوران، آن را انتقال می‌دهد. از زمان گاز گرفتن تا بروز علایم بیماری 15 روز تا 2 ماه طول می‌کشد.

سگ هار در مراحل آخر بیماری احساس ترس  را از دست می‌دهد و هر چیز متحرک اطراف خود را گاز می‌گیرد. به دنبال گاز گرفتن و عفونی شدن زخم به وسیله بزاق سگ، مدت نسبتا زیادی طول می‌کشد، تا ویروس به سیستم عصبی برسد و نشانه‌های بیماری را بروز دهد. اگر محل گاز گرفتن در سر باشد بین 12-13 روز، اگر در بازو باشد تا 21 روز ، اگر در ساق پا باشد تا 70 روز طول می‌کشد تا آثار بیماری ظاهر شود.  این فاصله زمانی سبب می‌شود که بتوانیم با 14 بار تزریق واکسن بیماری هاری، شخص را در برابر بیماری ایمن کنیم. استفاده از این سری از واکسنها را درمان پاستوری می‌نامند. هر گاه واکسیناسیون انجام نشود علایم بیماری ظاهر شده و اولین علامت آن درد در محل گاز گرفتگی می‌باشد. بدنبال آن، عوارض روانی از قبیل افسردگی، کم خوابی و ترس ظاهر می‌شود. تشنج، ماهیچه‌های تنفسی و سپس تمام ماهیچه‌ها را در بر می‌گیرد. سایر علایم بیماری شامل کاهش اشتها، امتناع از خوردن و نوشیدن، تب، سردرد و سرگیجه است. به علت تاثیر ویروس بر روی سیستم عصبی، شخص مبتلا بسیار تحریک‌‌پذیر است. مثلاً جریان هوا، نور و صدای شدید او را به شدت ناراحت می‌کند. متاسفانه در حال حاضر بیماری هاری بعد از اینکه علایم بیماری ظاهر شد دیگر علاج نداشته و مرگ بیمار حتمی است (متوسط بقا بعد از شروع علایم 4 تا 20 روز می‌باشد).

کیست هیداتیک[1]:

     «کیست هیداتیک یک بیماری مشترک بین انسان و حیوان است. این بیماری ضمن آنکه دامها را مبتلا می‌سازد، ممکن است آدمی را به شدت بیمار کند و یا حتی بکشد. عامل ایجادکنندۀ آن کرم کوچکی است که بالغ آن در رودۀ سگ زندگی و تخم‌ریزی می‌کند. تخمها همراه مدفوع بیرون می‌ریزند و سبب آلودگی خاک، آب و گیاهان می‌شوند. در دورۀ زندگی این انگل، سگ میزبان نهایی محسوب می‌شود؛ زیرا که کرم بالغ در بدن آن زندگی می‌کند. تخمهای این انگل دو جداره بوده و جنینی با شش قلاب را در بر دارند. این تخمها قادرند مدتها در مقابل عوامل نامساعد محیطی مقاومت کنند.

     دامها نظیر گاو، گوسفند، بز و شتر در اثر خوردن علفهای آلوده به تخم، به بیماری مبتلا می‌شوند. تخم در داخل رودۀ دام باز می‌شود و جنین 6 قلابی را آزاد می‌کند. این جنین از دیوارۀ روده می‌گذرد و همراه خون به اعضای مختلف بدن به خصوص جگر و ششها می‌رود و در آنجا به صورت کیست یا کیسه در می‌آید.

     کیست در ابتدا کوچک است و به تدریج بزرگتر می‌شود و ممکن است به اندازۀ یک پرتقال برسد، کیست پر از مایع است و به همین جهت به آن کیست هیداتیک (آبکی) می‌گویند. در داخل هر کیست ممکن است کیستهای کوچکتری وجود داشته باشند. در داخل هر کیست (چه بزرگ و چه کوچک) تعداد زیادی نوزاد کرم وجود دارد که هر کدام قادر است به کیست جدیدی تبدیل شود.

     هر گاه جگر و ریه آلودۀ دامها در دسترس سگها قرار گیرد و به وسیلۀ آنها خورده شوند، نوزادان کرم به روده این میزبان می‌روند و در آنجا تبدیل به کرم بالغی می‌شوند و تخمگذاری می‌کنند. انسان هم مانند دامها در معرض ابتلا به این کرم است. انسان بطور مستقیم در اثر تماس با سگها و یا به طریق غیر مستقیم از راه خوردن سبزیجات و آب آلوده به بیماری مبتلا می‌شود. کرم در جگر، ششها و یا سایر اندامهای انسان جایگزین می‌شود و تولید کیست می‌کند.

     انسان با آنکه می‌تواند میزبان این انگل باشد، اما در دورۀ زندگی این کرم هیچ نقشی ندارد. زیرا اندامهای آلودۀ انسان در اختیار سگ قرار نمی‌گیرد. از سوی دیگر آدمی می‌تواند مسوول اصلی آلودگی محیط باشد، زیرا احشای آلودۀ دامها را برای تغذیه در اختیار سگها قرار می‌دهد. درمان انسان مبتلا به کیست هیداتیک تنها از راه جراحی و خارج کردن کیستها امکانپذیر است. در صورتی که ضمن جراحی، کیستها پاره شوند، به جراحیهای متعددی نیاز است.»

مراجع:

  1. کتاب درسی بهداشت و محیط زیست/سال دوم متوسطه عمومی/1371
  2. کتاب درسی زیست شناسی/سال دوم متوسطه عمومی/1376
  3. کمکهای اولیه در کوهستان و طبیعت/دکتر فرید عباسی دزفولی و دکتر شهرام دانش فر/1383/ ص45

مراجع جهت مطالعه:

  1. پزشکی کوه‌نوردی و سایر ورزشهای درون طبیعت/ترجمه رحیم دانایی/1387/ص468

 

تجربیات مواجهه با حیوانات درنده (سگ)

سگ نژاد کن کورسو
  1.   هنگامیکه در طبیعت و کوهستان هستید، اگر با گله گوسفندی برخورد کردید یا حتی در دور دست گله‌ای را مشاهده کردید، به احتمال زیاد با حمله سگهای گله مواجه خواهید شد. تجربه شخصی من حداقل در چند برخورد با گله گوسفند، این است که اگر تنها یا مثلاً یکی و دو نفر هستید، مسیر حرکت خود را به صورت زاویه‌دار نسبت به حرکت سگهای گله تغییر داده، ضمن تحت نظر قرار دادن سگها و کنترل ترس خود!، بصورت نه آهسته و نه تند، خود را از مسیر حرکت سگها دور کنید. سگهای گله معمولاً وقتی مطمئن شوند که  دیگر خطری گله را تهدید نمی‌کند، بعد از چند پارس و شاخ و شونه کشیدن!، دوباره به گله بر می‌گردند. البته اگر تعداد افراد تیم زیاد باشد معمولاً می‌توان -بدون تحریک بیشتر سگها- به مسیر خود ادامه داد. البته سگهای گله هم معمولاً در این حالت ضمن حفظ فاصله، با سر و صدا و واق واق زیاد تیم را مشایعت می‌کنند!
  2. هیچ وقت با دهن باز، بصورت چشم در چشم به هیچ سگی نگاه نکنید. چون ممکن است شما را بعنوان مهاجم تلقی کرده و به شما حمله کند.
  3. برای ورود به مزرعه، روستا و یا هر جایی که احتمال می‌دهید سگ نگهبان یا گله وجود داشته باشد، بطور ناگهانی و هجومی وارد نشوید.
  4. ممکن است در حین کوهنوردی مواجه با افرادی بشوید که سگ نگهبان خود را برای پیاده‌روی آورده باشند. فاصله عرضی خود از این سگها را با حداقل 2 متر رعایت کرده و حین عبور، به سگ -مخصوصاً با دهان باز- نگاه نکنید.
  5. یادتان باشد در جاهایی مانند پارکهای کوهستانی مانند پارک فدک قزوین، که سگهای ولگرد در آنها وجود دارد، تقریباً از غروب تا کمی بعد از روشن شدن هوا، منطقه در قرق سگهای ولگرد می‌باشد. اگر در چنین جاهایی مثلاً صبح زود قصد ورزش و پیاده‌روی دارید به تنهایی آنجا نروید؛ چراکه ممکن است مورد حمله دسته جمعی سگهای ولگرد قرار بگیرید. در هنگام عبور از باغات و بیشه‌زارها هم باید مواظب حمله سگهای ولگرد باشید.
ادامه نوشته

خلاصه‌ی كتاب دانستنی‌های مار (گردآورنده: سيد كاظم موذن‌زاده)

در مطلب زير (با كمي ويرايش ادبي) سعي شده است كه آنچه كه درباره‌ي مار براي كوه‌نوردان و طبيعت‌دوستان آموزنده است و نقش پيشگيري و اطلاعات عمومي دارد آورده شود. البته در بخشهاي انتهايي كتاب مواردي درباره‌ي كمكهاي اوليه نيز آورده شده كه به جهت بعضي ابهامات موجود در آن، ترجيح داده شد كه از ذكر آنها خودداري شود.  

1.  مارهاي سمي معمولاً دمهاي كوتاهي دارند، و به همين دليل توان تعقيب طولاني شما را ندارند.

2.  مارهاي سمي معمولاً شب‌ها از لانه‌ي خود خارج مي‌شوند.

3.  زبان مار آلتي است براي جفت‌يابي و رديابي طعمه و به هيچوجه نيش مار ارتباطي با آن ندارد.

4. خطرناكترين مارهاي دنيا عبارتند از: تايپان استراليا، شاه كبري آسيا، مامباي سياه آفريقا و زنگي آمريكا

5.  مارها يك روز غذا مي‌خورند و 15 روز به هضم آن مي‌پردازند.

6.  مارهاي غير سمي معمولاً چابكتر از مارهاي سمي هستند.

7.  70 درصد گزيدگيها در زير زانو مي‌باشد.

8.  كوبيده سير، تنباكو و نمك مي‌تواند در دور كردن مارها موثر باشد.

9.  نوع غذاي مار در تركيب و تغليظ سم آن نقش بسزايي دارد.

10. قدرت پرش مارها معمولاً يك سوم طولشان است.

11. سر مثلثي بزرگتر از عرض بدن مي‌تواند نشانه‌اي از مار سمي باشد.

12. بچه مارهاي سمي هم از بدو تولد توان گزش دارند.

13. مارهاي غير سمي ايران نمي‌توانند هيچ آسيبي به انسان وارد كنند.

14. مارهاي آبي منطقه‌ي شمال ايران همگي غير سمي مي‌باشند، ولي مارهاي دريايي كه محل زيست آنها درياي جنوب ايران مي‌باشد همگي سمي و خطرناك هستند.

15. اكثر مارهاي عظيم‌الجثه غير سمي هستند.

16. به محض مشاهده‌ي مارهاي سمي مسير خود را تغيير دهيد.

17. هميشه در كوهپيمايي يك چوب‌دستي (يا باتوم) با خود داشته باشيد. حركت چوب‌دستي موجب دور كردن مار از سر راه شما مي‌گردد.

18. در هنگام ماهيگيري مراقب اطراف خود باشيد.

19. در صورتي كه مورد تعقيب ماري قرار گرفتيد به صورت زيگزاگ حركت كنيد.

20. اگر با يك مار در طبيعت برخورد كرديد، اين احتمال را بدهيد كه ممكن است مارهاي ديگري هم در همان حوالي وجود داشته باشند.

21. از اطراق در مكانهايي كه داراي سنگلاخ با سوراخ‌هاي متعدد است جداً پرهيز كنيد.

22. در صورت برخورد ناگهاني با مار از هرگونه حركت تهاجمي پرهيز نماييد. چون چشم مار از حركت و حرارت تحريك مي‌شود.

23. فراموش نكنيد شما كه در طبيعت بدنبال آب، درخت، سايه و گل هستيد، مارها هم دقيقاً دنبال همين موارد هستند.

24. از اطراق در مكانهايي كه داراي گل و گياه فراوان و فاقد ديد كافي مي‌باشد جداً پرهيز كنيد.

25. در هنگام چيدن گل مواظب باشيد.

26. در هنگام پوشيدن كفش در طبيعت، حتماً داخل آن را بازديد كنيد.

27. در هنگام رفتن به طبيعت حتماً از چكمه و پوتين استفاده كنيد.

28. در طبيعت هرگز به چشمان خود اعتماد نكنيد، چون بعضي مارها خود را به شكلهاي مختلف در مي‌آورند.

29. در صورت برخورد با مار به آرامي از آن فاصله بگيريد.

30. دست و پاي خود را در مكانهاي مشكوك كه بازرسي آنها با چشم ميسر نيست وارد نكنيد.

31. در بيابانها قبل از بازديد دقيق اماكن موجود يا سايه‌بانها، داخل آنها نشويد و در آنها اطراق نكنيد.

32. از نشستن بر روي تنه‌ي درختان بر زمين افتاده يا تخته سنگها، قبل از بازرسي دقيق آنها خودداري كنيد.

33. بعد از غروب آفتاب، به جمع كردن چوب براي سوزاندن و يا كار ديگر نپردازيد و در روز هم چوبهاي انباشته شده در بيابان يا روستا را قبلاً با چوب بلندي جابجا كرده و سپس آنها را برداريد.

34. در تاريكي شب در بيابان قدم نزنيد. از پا برهنه راه رفتن در اطراف كلبه‌هاي روستايي خودداري كنيد. اصولاً براي كوه‌نوردي يا پياده‌روي در دشت و صحرا هنگام روز هم بايد از كفشهاي ساق بلند مناسب نظير چكمه يا پوتين استفاده شود.

35. نزديك توده‌هاي انبوه اشياي زايد و بي مصرف و يا دسته چوبها و علفهاي انباشته بر روي هم و همچنين در دهانه‌ي غارها، حفره‌ها و يا باتلاقها، چاهها و قناتها و به طور كلي مكانهاي متروكه نخوابيد.

36. فاصله‌اي كه مارها مي توانند به انسان حمله كنند بر حسب نوع مار متفاوت است، ولي آنها معمولاً بيش از فاصله‌ي 50 سانتيمتري قادر به حمله نيستند. بنابراين پس از مشاهده‌ي مار، در فاصله‌ي قدرت حمله آن قرار نگرفته و از بازي كردن در اطراف محل خودداري كرده و از آنجا دور شويد.

37. در آبهايي كه در داخل و يا در اطرافشان احتمال وجود مار است وارد نشويد.

38. برخي از مارها قادرند خود را از درخت و يا ديوار خرابه‌ها بالا بكشند. بنابراين در مكانهاي مشكوك، قبل از بالا رفتن از درخت يا ديوار و يا دست گذاردن بر روي آنها احتياط و دقت لازم را رعايت نماييد.

39. بهتر است از وسط علفزارهاي بلند و گندم‌زارها بدون پاپوش مناسب رد نشويد. يا بوته‌هاي انبوه را زير پا نگذاريد و يا به كندن آنها اقدام نكنيد، و در صورت اجبار قبلاً با استفاده از يك چوب بلند دقيقاً به بررسي محل پرداخته و از نبودن مار اطمينان حاصل كنيد.

40. اگر تصادفاً مورد حمله‌ي مار قرار گرفتيد براي احتراز از حمله‌ي بعدي مار، هر چه زودتر از آن محل دور شويد.

41. هيچگاه به تنهايي به كوه‌نوردي يا راهپيمايي در محلهايي كه احتمال وجود مار سمي مي‌رود نرويد.

42. براي گردش در مكانهايي كه امكان وجود مار هست، جعبه‌ي كمكهاي اوليه جهت گزيدگي را همراه داشته باشيد.

43. مارهاي سمي داراي سري مثلثي، مردمك چشم عمودي، دمي كوتاه و كلفت و طرز حركت بطني مي‌باشند.

44. مارهاي غير سمي داراي سري گرد يا بيضي شكل، مردمك چشم گرد و از قطر مياني بدن تا انتهاي نوك دم، باريك مي‌شوند و طرز حركت آنها مستقيم و مارپيچ است.

45. مارهاي سمي كبري و كفچه مار ايران كليه مشخصات مار غير سمي را دارا مي‌باشند و در حالت دفاعي مشخصه‌ي مار سمي را نشان مي‌دهند.

46. مارهاي نيمه سمي كليه مشخصات مار غير سمي را دارا مي‌باشند و تنها فرق آنها با مارهاي غير سمي دم متوسط آنها مي‌باشد كه كمي كوتاهتر از مارهاي غير سمي و كمي بلندتر از مارهاي سمي مي‌باشد (مثل يله مار و طلحه مار).

47. تحرك مارها در شب و در تاريكي بوده و اكثر صيد آنها در شب انجام مي‌شود.

48. مارها از محيط پر جنب و جوش و پر سر و صدا گريزان‌اند و به طور طبيعي خود را از معرض ديد پنهان نگه مي‌دارند.

49. دريا و درياچه‌هاي بسته مثل درياي خزر فاقد مار‌هاي دريايي هستند.

50. مارها معمولاً بر حسب نوع، براي فرار از خطر از امكانات متفاوتي استفاده مي‌كنند؛ برخي به سرعت از محيط دور مي‌شوند، بعضي با استفاده از نقش و نگار و رنگ خود از ديد پنهان مي‌مانند، يا مثل برخي ديگر از خزندگان رنگ خاص محيط زيست خود را دارند تا از خطر محفوظ باشند. عده‌اي از مارهاي سمي با ايجاد صدا كه يا مربوط به حركات مالشي پولكها و يا مربوط به تنفس جانور است به دشمن اخطار مي‌كنند كه دور شوند. انواع مار كبري با باز كردن دنده‌هاي ناحيه گردن خود، اين قسمت از بدن را پهن مي‌كنند تا نشان دهند كه آماده‌ي حمله‌اند. كبراهاي تف‌كننده با پاشيدن سم در چشم دشمن، آن را از خود دور مي‌سازند. اين ترشحات در انسان، كوري موقت ايجاد مي‌كند.

51. سم مارها به دو دسته‌ي كلي تقسيم مي‌شود: زهرهاي مختل‌كننده‌ي جريان خون و زهرهاي فلج‌كننده‌ي اعصاب. هر نوع مار، زهري مخصوص به خود دارد كه در تركيب شيميايي با زهر انواع مارهاي ديگر متفاوت است. به همين دليل شخص مارگزيده بايد با واكسن و سرمي مداوا شود كه در برابر آن نوع زهر اثر و كارآيي دارد (بهمين دليل توصيه مي‌شود كه مار گزنده‌ي يك فرد را بايد كشت و براي تشخيص نوع آن به مراكز درماني برد؛ البته اين به شرطي است كه همراهان فرد گزيده شده قادر به تشخيص نوع مار نباشند).

52. تقريباً از 2700 نوع ماري كه بر روي كره‌ي زمين وجود دارد حدود 400 نوع آن سمي هستند، از اين تعداد فقط حدود 50 نوع مي‌توانند با نيش سمي خود براي انسان خطرناك باشند. در كشور ايران تا به حال 65 نوع مار سمي و نيمه سمي و غير سمي شناسايي شده است. از اين 65 نوع، 60 نوع متعلق به خشكي و 5 نوع دريايي مي‌باشند. از 60 نوع مار خشكي ايران، 13 نوع سمي، 7 نوع نيمه سمي و40 نوع غير سمي مي‌باشند و 5 نوع مار دريايي ايران كه محل زيست آنها در خليج فارس و درياي عمان است همگي سمي مي‌باشند.

53. ميزان خطرناك بودن گزش يك مار زهردار فقط به قدرت زهر بستگي ندارد، بلكه بستگي به اين نيز دارد كه چه مقدار زهر تزريق شود. اگر زهردان مار تقريباً خالي باشد، مثلاً در صورتي كه كمي قبل از گزش، مار طعمه‌اي را شكار كرده و گزيده باشد، خطر، بسيار كمتر از زماني است كه زهردان مار پر است. همچنين اندازه و وضع بدن انسان گزيده شده و نيز قسمتي از بدن كه گزيده شده در تعيين ميزان خطر گزيدگي اهميت دارد. در انسانهاي بيمار و يا كوچك‌اندام، اثر زهر شديدتر از انسانهاي سالم و درشت اندام است. گزش در عضله، كم خطرتر از هنگامي است كه يكي از رگهاي اصلي بدن گزيده شود؛ چرا كه زهر از اين طريق سريعتر در بدن پراكنده مي‌شود.

54. شك و ترديد در سمي يا غير سمي بودن مار باعث ناراحتي فرد گزيده شده مي‌شود. احتمال دارد در گزش يك مار سمي زهر وارد بدن نشود يا بر عكس گزش يك مار غير سمي باعث احساس هيجان و حتي عوارض عصبي و رواني گردد و اين هيجانات ممكن است سستي و ناتواني و سرگيجه ايجاد كرده و موجب تشديد و بي نظمي تنفس و نبض و گاهي هم باعث بروز يك حالت شوك ابتدايي شود. از طرفي تمام اين علائم ممكن است بعد از يك مسموميت واقعي ظاهر شود. بنابراين در موقع درمان يك مصدوم بايد تمام نشانه‌ها را به خاطر سپرد.

55. چون شكل و موقعيت دندان در مارهاي سمي و غير سمي با يكديگر تفاوت دارد بنابراين با دقت در آثار دنداني در محل گزش مي‌توان، سمي يا غير سمي بودن مار تشخيص داد:

  • مارهاي غیر سمي: در محل گزش اين نوع مارها، اثر چهار رديف دنداني يكسان كه به صورت دو قوس آرواره است ديده مي‌شود.

  • مارهاي سمي: در مارهاي سمي، چون دندانهاي سمي از ساير دندانها بلندترند، معمولاً در قوس بيروني تنها اثر يك يا چند دندان به صورت حفره‌اي در طرفين اثر دنداني قوس مياني مشاهده مي‌گردد. از محل اين حفره‌هاي كوچك دنداني كه جاي دندان تزريق‌كننده سم است خونابه خارج مي‌شود.

56. نشانه‌هاي مهم مسموميت حاصل از مارگزيدگي برحسب انواع مارها به شرح زير مي‌باشد:

  • گزش افعي‌ها: معمولاً ادرارهاي خوني يا هموگلوبينوري و بعد عدم انعقاد خون ظاهر مي‌شود. در همو گلوبينوري رنگ پلاسما قرمز يا تيره مي‌باشد. سم بعضي افعي‌ها اثري روي انعقاد خون ندارد. گزش افعي غالباً همراه با درد شديد و علائم خونريزي موضعي و ظهور دانه‌هاي قرمز و چسبندگي خون در يكي دو ساعت اول است.

  • گزش گروه آلاپيده مانند كبري: سستي و خواب‌آلودگي و فلج حلق از علائم مهم به شمار مي‌رود. خونريزي يا هموروژي و عدم انعقاد خون مشهود است. اين نشانه‌ها در مدتي كمتر از يك ساعت ظاهر مي‌شود و به سرعت پيشرفت مي‌كند، به نحوي كه سستي و اختلال دستگاه تنفسي و احياناً شوك قلبي را همراه دارد.